Στις Φιλιππίνες δεν κατέρρευσε απλώς μια εγκατάσταση απορριμμάτων.
Κατέρρευσε το ψέμα της «ανάπτυξης».
Τόνοι σκουπιδιών έπεσαν.
Άνθρωποι θάφτηκαν ζωντανοί.
Ένας νεκρός, δεκάδες αγνοούμενοι.
Όχι από φυσικό φαινόμενο.
Από κρατική αδιαφορία.
Αυτές δεν είναι υποδομές.
Είναι παγίδες φτώχειας.
Χτισμένες πρόχειρα, συντηρημένες ελάχιστα, ελεγχόμενες καθόλου.
Υποδομές φτιαγμένες για να αντέχουν μέχρι να σκοτώσουν και μετά να ξεχαστούν.
AERIAL VIEW NG GUMUHONG LANDFILL SA CEBU
Patuloy ang rescue operations sa mga nawawalang biktima sa gumuhong Binaliw Landfill sa Brgy. Binaliw, Cebu City ngayong Biyernes, Jan. 9.
Isa ang kumpirmadong nasawi, habang 38 ang patuloy pang hinahanap. | via Joy Torrejos/The… pic.twitter.com/aNwUA6YYol
— News5 (@News5PH) January 9, 2026
Και ενώ άνθρωποι ψάχνονται κάτω από σκουπίδια, η βιτρίνα συνεχίζει να λάμπει.
Λίγα χιλιόμετρα μακριά, θέρετρα πολυτελείας, πισίνες, κοκτέιλ, διαφημίσεις «παραδείσου».
Η ίδια χώρα.
Η ίδια γη.
Δύο κόσμοι που δεν ενώνονται ποτέ γιατί ο ένας υπάρχει για να συνθλίβει τον άλλον.
Ο τουρισμός της χλιδής δεν είναι ουδέτερος.
Είναι επιλογή.
Επιλογή να επενδύεις στο βλέμμα του επισκέπτη και όχι στη ζωή του κατοίκου.
Να μετράς επιτυχία σε αφίξεις και έσοδα, όχι σε ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Όταν όλα καταρρέουν, αρχίζει το γνωστό θέατρο:
«Έφταιξε ο καιρός».
«Ήταν ατύχημα».
«Δεν μπορούσε να προβλεφθεί».
Ψέματα
Όλα ήταν γνωστά. Όλα είχαν προειδοποιήσει. Κανείς δεν άκουσε.
Γιατί σε αυτό το μοντέλο ανάπτυξης, ο φτωχός είναι αναλώσιμος.
Ο εργαζόμενος είναι αόρατος.
Και ο θάνατος απλώς μια παράγραφος στο δελτίο ειδήσεων.
Αυτή δεν είναι τραγωδία.
Είναι έγκλημα χωρίς χειροπέδες.
Και όσο ο κόσμος θα θαυμάζει τον «παράδεισο» από ψηλά, κάτω από τη γη θα συνεχίζουν να θάβονται άνθρωποι.
Όχι μόνο κάτω από σκουπίδια,
αλλά κάτω από την πιο βρώμικη μορφή χλιδής:
την αδιαφορία.