Από τύχη δεν θρηνήσαμε νεκρούς στη λεωφόρο Εθνικής Αντιστάσεως
Ένα ακόμη σοβαρό περιστατικό υποδομής σε κατάρρευση έρχεται να προστεθεί στη μακρά λίστα της κρατικής αδιαφορίας. Τα ξημερώματα, στη Νέα Ιωνία, αποκολλήθηκε τμήμα γέφυρας στη λεωφόρο Εθνικής Αντιστάσεως, στο ύψος του νοσοκομείου Αγία Όλγα. Τσιμέντα και δομικά υλικά κατέληξαν στο οδόστρωμα.
Από τύχη και μόνο από τύχη δεν υπήρξαν νεκροί.
Το περιστατικό συνέβη σε ώρα μειωμένης κυκλοφορίας. Αν είχε συμβεί λίγες ώρες αργότερα, σε ώρα αιχμής, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι τραγικό. Κι όμως, μιλάμε για έναν δρόμο με καθημερινή, βαριά κυκλοφορία, δίπλα σε μεγάλο νοσοκομείο, σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αττικής.
Φθορά γνωστή – Ευθύνη άγνωστη
Οι εικόνες από το σημείο είναι αποκαλυπτικές: αποσαθρωμένο σκυρόδεμα, εμφανή σημάδια εγκατάλειψης, κατασκευή που δείχνει ότι δεν κατέρρευσε ξαφνικά, αλλά αφέθηκε να σαπίζει με τον χρόνο.
Το εύλογο ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:
Ποιος έλεγχε τη γέφυρα και πότε;
Υπήρχαν εκθέσεις; Υπήρχαν προειδοποιήσεις; Υπήρχε πρόγραμμα συντήρησης;
Ή μήπως όπως συχνά συμβαίνει οι υποδομές ελέγχονται μόνο μετά το συμβάν;
Κλείνουμε λωρίδες, όχι στόματα
Μετά την αποκόλληση, έκλεισε λωρίδα κυκλοφορίας και ξεκίνησαν έλεγχοι στατικότητας. Κλασική, προβλέψιμη αντίδραση:
πρώτα πέφτει η γέφυρα, μετά πέφτουν τα δελτία Τύπου.
Οι αρμόδιοι σπεύδουν να διαβεβαιώσουν ότι «δεν υπάρχει ζήτημα στατικότητας». Το ίδιο ακούμε κάθε φορά — μέχρι την επόμενη αποκόλληση, την επόμενη κατάρρευση, το επόμενο «δεν υπήρχαν ενδείξεις».
Υποδομές – παγίδες σε κοινή θέα
Το περιστατικό στη Νέα Ιωνία δεν είναι μεμονωμένο. Είναι σύμπτωμα:
• γέφυρες γερασμένες,
• έργα χωρίς ουσιαστική συντήρηση,
• έλεγχοι στα χαρτιά,
• ευθύνες που χάνονται ανάμεσα σε δήμους, περιφέρειες και υπουργεία.
Η κοινωνία ενημερώνεται πάντα εκ των υστέρων. Όταν τα κομμάτια πέσουν. Όταν ο κίνδυνος γίνει ορατός. Όταν πια είναι αργά.
Υ.Σ:…Δεν ήταν «ατύχημα». Ήταν προειδοποίηση.
Αυτό που συνέβη στη λεωφόρο Εθνικής Αντιστάσεως δεν ήταν ατύχημα. Ήταν μια καθαρή προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί αύριο — σε άλλο σημείο, με άλλα θύματα.
Η τύχη δεν μπορεί να υποκαθιστά τη συντήρηση.
Και η σιωπή δεν μπορεί να σκεπάζει την ευθύνη.
Γιατί την επόμενη φορά, ίσως να μην είναι ξημερώματα.
Και τότε, οι δικαιολογίες δεν θα φτάνουν ούτε για τα δελτία ειδήσεων