Στην καρδιά του Σίτι του London, εκεί όπου η ιστορία της βρετανικής εμπορικής παράδοσης συναντά τον σύγχρονο χρηματοοικονομικό κόσμο, πραγματοποιείται κάθε χρόνο ένας αγώνας διαφορετικός από τους άλλους: οι Inter-Livery Pancake Races.
Η διοργάνωση λαμβάνει χώρα την ημέρα της Shrove Tuesday γνωστής και ως Pancake Day λίγες ώρες πριν την έναρξη της Σαρακοστής για τους Χριστιανούς της Δύσης. Πρόκειται για μια παράδοση αιώνων, που συνδυάζει θρησκευτικό συμβολισμό, ιστορική μνήμη και βρετανικό χιούμορ.
Παράδοση με ρίζες στον Μεσαίωνα
Οι “Livery Companies” είναι τα ιστορικά επαγγελματικά σωματεία του Λονδίνου, με καταβολές στον Μεσαίωνα. Από εμπόρους υφασμάτων και αρτοποιούς έως χρυσοχόους και ναυτικούς, οι συντεχνίες αυτές διαμόρφωσαν τον εμπορικό και κοινωνικό ιστό της πόλης.
Στον ετήσιο αγώνα, εκπρόσωποι αυτών των ιστορικών εταιρειών ντυμένοι συχνά με παραδοσιακές στολές τρέχουν κρατώντας ένα τηγάνι, αναποδογυρίζοντας τηγανίτες καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Ο νικητής δεν είναι απλώς ο ταχύτερος, αλλά εκείνος που θα διατηρήσει την… τηγανίτα του εντός σκεύους!
Από την εξομολόγηση στην… τηγανίτα
Η Shrove Tuesday προέρχεται από τη λέξη “shrive”, που σημαίνει εξομολόγηση. Παραδοσιακά, οι πιστοί εξομολογούνταν πριν από τη Σαρακοστή και κατανάλωναν τρόφιμα όπως αυγά, γάλα και βούτυρο υλικά που απαγορεύονταν κατά τη νηστεία. Έτσι γεννήθηκε το έθιμο της τηγανίτας.
Στο Λονδίνο, η παράδοση αυτή μετατράπηκε σε γιορτή δρόμου, με αγώνες που προσελκύουν πλήθος θεατών, τουριστών και μέσων ενημέρωσης.
Περισσότερο από αγώνας
Οι Inter-Livery Pancake Races δεν είναι απλώς μια διασκεδαστική εκδήλωση. Αποτελούν σύμβολο της συνέχειας της πόλης, της σύνδεσης παρελθόντος και παρόντος. Σε μια μητρόπολη που κινείται στους ρυθμούς των χρηματαγορών και της παγκοσμιοποίησης, μια τηγανίτα που γυρίζει στον αέρα θυμίζει ότι η παράδοση εξακολουθεί να έχει θέση στη δημόσια ζωή.
Η βρετανική πρωτεύουσα αποδεικνύει πως η ιστορία δεν φυλάσσεται μόνο στα αρχεία ζει, τρέχει και μετατρέπεται σε ζωντανή εμπειρία.
Και η Ελλάδα;
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη να «αναπαραστήσει» την ιστορία της.
Την κουβαλά στην καθημερινότητά της.
Στις γιορτές, στα ήθη, στα έθιμα, στις τοπικές παραδόσεις που επιμένουν να αντέχουν στον χρόνο.
Γιατί εδώ, η ιστορία δεν είναι εκδήλωση.
Είναι μνήμη, ταυτότητα και συνέχεια.