Η επόμενη μέρα στη Νέα Μάκρη δεν θυμίζει απλώς μια περιοχή που δοκιμάστηκε από έντονα καιρικά φαινόμενα.
Θυμίζει έναν τόπο που λύγισε.
Δεν πρόκειται για υπερβολή.
Πρόκειται για πραγματικότητα που μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο.
ΟΤΑΝ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ
Το νερό δεν κύλησε απλώς.
Κατέβηκε με ορμή, παρασύροντας χώμα, πέτρες, ό,τι βρήκε μπροστά του.
Η φύση δεν ξεπέρασε απλώς τα όριά της.
Τα διέλυσε.
Η περιοχή βρέθηκε στην καρδιά αυτής της βίαιης εκτόνωσης:
ένα σημείο όπου η ένταση της βροχής συνάντησε την αδυναμία του εδάφους να την απορροφήσει.
Και το αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο.
ΣΠΙΤΙΑ ΠΝΙΓΜΕΝΑ – ΖΩΕΣ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ
Η καταστροφή δεν μετριέται μόνο σε εικόνες.
Μετριέται σε:
• Σπίτια γεμάτα λάσπη
• Υπόγεια που χάθηκαν
• Περιουσίες που διαλύθηκαν μέσα σε λίγες ώρες
Άνθρωποι που μέχρι χθες ζούσαν κανονικά, σήμερα στέκονται μπροστά σε αυτό που απέμεινε.
Και προσπαθούν να καταλάβουν από πού να ξεκινήσουν.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΔΥΝΑΤΑ
Δεν ήταν μόνο η βροχή.
Η βροχή ήταν η αφορμή.
Η καταστροφή είχε προετοιμαστεί πολύ πριν.
Καμένα εδάφη που δεν συγκρατούν νερό.
Πρανή χωρίς σταθερότητα.
Ρέματα που δεν αντέχουν τον όγκο.
Υποδομές που δοκιμάζονται… και αποτυγχάνουν.
Κάθε φορά η ίδια εξήγηση.
ακραίο φαινόμενο.
Κάθε φορά το ίδιο αποτέλεσμα.
Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ: ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ
Τα συνεργεία καθαρίζουν.
Οι υπηρεσίες καταγράφουν.
Οι δηλώσεις ξεκινούν.
Αλλά η ουσία βρίσκεται αλλού.
Η επόμενη μέρα δεν είναι μόνο αποκατάσταση.
Είναι δοκιμασία μνήμης.
Γιατί αν ξεχαστεί και αυτό,
θα επαναληφθεί.
Υ.Γ….
Η περιοχή δεν είδε απλώς μια κακοκαιρία.
Είδε τα όρια της.
Και αυτά τα όρια… αποδείχθηκαν πολύ πιο εύθραυστα απ’ όσο πιστεύαμε.