Τάσος Ισαάκ – Σολωμός Σολωμού.
Δυο νέοι, που κουβαλούσαν μέσα τους την άνοιξη της νιότης και το φως της ελευθερίας. Στάθηκαν όρθιοι εκεί που οι πολλοί σιωπούν.
Δύο ονόματα που χαράχτηκαν με κεφαλαία γράμματα στο μάρμαρο της Ιστορίας με το αίμα τους.
Στις 11 Αυγούστου 1996, στη Δερύνεια, ο Τάσος Ισαάκ όρμησε να σώσει έναν φίλο.
Περικυκλώθηκε στην «νεκρή ζώνη» από τις αγέλες των Γκρίζων Λύκων και δολοφονήθηκε άνανδρα, υπό το βλέμμα του ΟΗΕ.
Τρεις μέρες μετά, στις 14 Αυγούστου, ο ξάδερφός του, Σολωμός Σολωμού, με το τσιγάρο στα χείλη και το βλέμμα καρφωμένο στην τουρκική σημαία, σκαρφάλωσε για να την κατεβάσει.
Δέχθηκε σφαίρα στο κεφάλι. Έπεσε, αλλά δεν λύγισε.
Οι δολοφόνοι τους κυκλοφορούν ελεύθεροι.
Η Τουρκία τους προστατεύει.
Η Ευρώπη σιωπά.
Η αδικία παραμένει.
Στο Παραλίμνι, οι ανδριάντες τους κοιτούν την κατεχόμενη γη.
Δεν μας ζητούν να τους λυπηθούμε.
Μας παραδειγματίζουν να θυμόμαστε.
Να μη συμβιβαστούμε να μην αποδεχθούμε ποτέ τη σκλαβιά σαν κανονικότητα.
Γιατί, αν την αποδεχτούμε αν την συνηθίσουμε, θα είναι σαν να υπογράφουμε την παράδοση της πατρίδας μας.
Σαν να σκύψαμε το κεφάλι μπροστά στον κατακτητή.
Η Κύπρος είναι μισή και όσο παραμένει μισή, το χρέος μας είναι ολόκληρο.
Χρέος προς εκείνους που έπεσαν.
Χρέος προς τα χώματα που ποτίστηκαν με αίμα.
Χρέος προς τα παιδιά που έρχονται.
Δεν υπάρχει ειρήνη με κατοχή.
Δεν υπάρχει λευτεριά χωρίς αγώνα.
Δεν υπάρχει μέλλον χωρίς δικαιοσύνη.
Όταν η Κύπρος ελευθερωθεί, η σημαία της θα κυματίζει για τον Τάσο, τον Σολωμό.
τους αγνοούμενους που δεν γύρισαν ποτέ,
τους πεσόντες που έπεσαν στον Αττίλα το ’74.
Δεν ξεχνώ
Δεν συγχωρώ τους κατακτητές.
Δεν παραδίνομαι.
Αν το πράξουμε τότε, θα μπορούμε να πούμε ότι σταθήκαμε αντάξιοι τους.
Η γη που ποτίστηκε με το αίμα τους δεν πωλείται, δεν ξεχνιέται, δεν παραδίδεται.
Δεν υπάρχει ειρήνη με κατοχή.
Δεν υπάρχει λευτεριά χωρίς αγώνα.