Το σχέδιο μεταφοράς ιρακινού πετρελαίου μέσω της Συρίας προς τη Μεσόγειο αποκτά αυξημένη στρατηγική σημασία, καθώς οι αναταράξεις στα Στενά του Ορμούζ εντείνουν την αναζήτηση εναλλακτικών εξαγωγικών διαδρομών.
Με την υποστήριξη της Ουάσιγκτον, η Βαγδάτη και η Δαμασκός επιδιώκουν να επαναφέρουν έναν ενεργειακό διάδρομο που θα μπορούσε να περιορίσει την εξάρτηση του Ιράκ από τον Περσικό Κόλπο.
Το κόστος του έργου εκτιμάται σε τουλάχιστον 15 δισ. δολάρια, ενώ η κατασκευή θα απαιτούσε περίπου τέσσερα χρόνια, σύμφωνα με πηγές.
Οι ίδιες πηγές υποστήριξαν ότι χρειάζονται εξ ολοκλήρου νέες υποδομές, καθώς ο παλιός αγωγός Κιρκούκ–Μπανιάς έχει υποστεί σοβαρές καταστροφές.
Ο σχεδιασμός προβλέπει σύνδεση πετρελαϊκών κοιτασμάτων του νότιου και βόρειου Ιράκ με τη Χαντίθα και, από εκεί, με το συριακό λιμάνι Μπανιάς.
And why not Ghandour make millions of dollars while bringing Iraq and Syria closer together? In Arabic, it’s called “he licked his finger.”
Reuters: A person close to Barrack said the ambassador trusted Ghandour to help implement US President Donald Trump’s regional strategy of bringing Iraq and Syria closer to the US. “Ziad is the chosen man. Hand-picked by Barrack,” the person said.
https://t.co/VkFsJTL2T1
— Hussain Abdul-Hussain (@hahussain) October 9, 2026
Τον Ιούλιο υπογράφηκαν μνημόνια για την προώθηση του έργου και την εκπόνηση τεχνικών και οικονομικών μελετών, με τη συμμετοχή των Chevron, UCC Holding και TI Capital.
Η αρχική μεταφορική ικανότητα που έχει ανακοινωθεί ως στόχος φτάνει τα δύο εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως.
Η τελική έκταση της επένδυσης, ωστόσο, εξαρτάται από τις μελέτες, τη χρηματοδότηση και τις συμφωνίες υλοποίησης.
Trump envoy kept financial ties to firm behind $15 billion Hormuz-bypass oil pipeline plan
https://t.co/TtUZYAfB4A— AL-MONITOR (@AlMonitor) October 9, 2026
Για το Ιράκ, η πρόσβαση στη Μεσόγειο θα προσέφερε μεγαλύτερη ευελιξία στις εξαγωγές.
Για τη Συρία, θα μπορούσε να δημιουργήσει έσοδα από τη διέλευση, την αποθήκευση και τις λιμενικές υπηρεσίες, ενισχύοντας παράλληλα τον ρόλο της ως χώρας μεταφοράς ενέργειας.
Η γεωπολιτική διάσταση συνδέεται με την αμερικανική επιδίωξη περιορισμού της επιρροής που ασκεί το Ιράν μέσω του Ορμούζ.
Μια πρόσθετη έξοδος για το ιρακινό πετρέλαιο θα μπορούσε να μειώσει την έκθεση της Βαγδάτης στις διακοπές της ναυσιπλοΐας, χωρίς να εξαλείφει τους κινδύνους ασφαλείας κατά μήκος της νέας διαδρομής.
Thomas Barrack, a top US diplomat in the Middle East, advocated for a firm run by his business partner to take part in the development of an oil pipeline from Iraq to Syria, three people said, activities which appear to violate federal ethics rules.
https://t.co/TTsWxtFQMb
— The Jerusalem Post (@Jerusalem_Post) October 9, 2026
Το ενδιαφέρον των ενεργειακών ομίλων παραμένει ισχυρό. Στις 6 Οκτωβρίου, ο επικεφαλής της TotalEnergies, Πατρίκ Πουγιανέ, επανέλαβε την πρόθεση συμμετοχής σε αγωγό Ιράκ–Συρίας.
Η Chevron, από την πλευρά της, επισήμανε ότι η χρηματοδότηση τέτοιων υποδομών πιθανότατα θα απαιτούσε ευρύτερη συμμετοχή επενδυτών.
Iraq and Syria sign agreement to restore oil pipeline that would provide alternative to Strait of Hormuz https://t.co/tAfU5wDezE
— CNBC (@CNBC) July 17, 2026
Υ.Γ…Το πραγματικό στοίχημα δεν είναι ποιος θα χρηματοδοτήσει τον αγωγό, αλλά ποιος θα εγγυηθεί την ασφάλειά του και ποιος θα αποκτήσει επιρροή πάνω στη νέα διαδρομή του πετρελαίου.
Η παράκαμψη του Ορμούζ θα μπορούσε να περιορίσει το διαπραγματευτικό βάρος της Τεχεράνης, δημιουργώντας όμως νέες εξαρτήσεις από τη Βαγδάτη και τη Δαμασκό. Μέχρι να εξασφαλιστούν χρήματα, υποδομές και σταθερότητα, οι συμφωνίες αποτυπώνουν γεωπολιτικές επιδιώξεις. Δεν αλλάζουν ακόμη τον ενεργειακό χάρτη.