«Εγώ ποτέ δεν θα γίνω πολιτικός. Είμαι επαναστάτης, γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης»
Με τη δική του ματιά μάθαμε να «κοιτάζουμε» την Ισπανία. Μοναχικός καβαλάρης της ποίησης, του θεάτρου και της μουσικής, που ολοένα ταξίδευε….
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα – [ 5 Ιουνίου 1898 – 19 Αυγούστου 1936]
Το απόβραδο λέει: Διψώ για σκοτάδι!
Κι εγώ, γι’ αστροφεγγιά, λέει το φεγγάρι.
Η κρουσταλλένια βρύση χείλη αποζητάει
και στεναγμούς ο άνεμος.
Μα εγώ διψώ γι’ αρώματα και γέλια,
διψώ για καινούρια τραγούδια
χωρίς φεγγάρια και κρίνους,
και χωρίς πεθαμένες αγάπες.
Για ένα τραγούδι αυγινό που να ταράξει
του μελλούμενου καιρού
τα βαλτονέρια. Και να γεμίσει μ’ ελπίδα
τα κύματα και το βούρκο τους.
………….. ………………. ………………… ……………… ……………….. ……
Κι εγώ δεν είμαι πολιτικός, καταγίνομαι, όμως, με τα κοινά από εσωτερική επιταγή, «διά δέος», γιατί νοιάζομαι….
Δεν ξέρω, βέβαια, αν μπορώ να θεωρήσω εαυτόν επαναστάτη, μόνο και μόνο επειδή θέλω να μπορώ να ελπίζω…. Ένα ξέρω σίγουρα: «δεν βολεύομαι με λιγότερο ουρανό» και αναζητώ αυτό το αυγινό τραγούδι του ποιητή που θα ταράξει τα βαλτονέρια και θα φέρει έστω και μια αμυδρή ελπίδα!
