Στη Χίος, το πρωί του Μεγάλο Σάββατο, η σιωπή σπάει απότομα. Όχι με λόγια, αλλά με κίνηση. Με ήχο. Με ανάσα που γίνεται κύμα μέσα στον ναό της Παναγία Ευαγγελίστρια Χίου.
Την ώρα που ψάλλεται το «Ανάστα ο Θεός», ο ιερέας αρχίζει να κινείται ταχύτατα ανάμεσα στους πιστούς. Δεν περπατά. Δεν απλώς ευλογεί. Τρέχει. Πετά. Και σκορπά δάφνες μέσα στον ναό σημάδι νίκης, χαράς και λύτρωσης. Οι πιστοί χτυπούν τα στασίδια, ο ναός σειέται από ήχο και ρυθμό. Είναι μια τελετουργία που δεν παρακολουθείς απλώς τη ζεις.
Το έθιμο του «ιπτάμενου» παπά δεν είναι θέαμα. Είναι βίωμα. Ένα πασχαλινό ξέσπασμα που θυμίζει ότι η Ανάσταση δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι πράξη, κίνηση, ανάσα ζωής μέσα στο σκοτάδι.
Και ενώ η νύχτα της Ανάστασης θα φέρει το «Χριστός Ανέστη», το πρωινό της Χίου στέλνει ήδη το μήνυμα: η ζωή δεν περιμένει. Ξεσπά.
Υ.Γ. Κάποιοι βλέπουν το έθιμο και μιλούν για υπερβολή.
Άλλοι για παράδοση. Όμως όσοι το έχουν ζήσει από κοντά, ξέρουν ότι είναι κάτι παραπάνω: μια υπενθύμιση πως η πίστη δεν στέκεται ακίνητη κινείται, σπάει τη σιωπή και ζητά χώρο στην καρδιά.