Στον Έβρο δεν πλημμύρισαν μόνο χωράφια.
Πλημμύρισαν σπίτια, αυλές, αποθήκες, περιουσίες ζωής.
Καλλιέργειες χάθηκαν ολοσχερώς, ο κόπος μιας χρονιάς πνίγηκε στη λάσπη και το νερό μπήκε στα κατώφλια ανθρώπων που έμειναν χωρίς καμία ουσιαστική προστασία.
Οι Δήμοι Ορεστιάδα, Αλεξανδρούπολη και Διδυμότειχο κηρύχθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αφού το νερό είχε ήδη μπει μέσα στα σπίτια. Όχι προληπτικά. Όχι έγκαιρα.
Μετά.
Όταν το νερό μπαίνει στο σπίτι, δεν είναι φαινόμενο
Σε αγροτικούς οικισμούς και πεδινές περιοχές του Έβρου, το νερό πέρασε δρόμους, αυλές και κατώφλια. Υπόγεια και ισόγεια πλημμύρισαν, αποθήκες καταστράφηκαν, εξοπλισμός και οικιακά είδη χάθηκαν.
Για τους κατοίκους, αυτό δεν είναι φυσική καταστροφή.
Είναι απώλεια περιουσίας χωρίς καμία ουσιαστική ασπίδα προστασίας.
Κανείς δεν μιλά για πολυτελείς κατοικίες.
Μιλάμε για σπίτια αγροτών, ανθρώπων που ζουν δίπλα στη γη και από τη γη.
Σπασμένα αναχώματα σπασμένη ασφάλεια
Στην περιοχή του Χειμώνιο, το υπερβατό ανάχωμα του ποταμού Έβρος έσπασε. Και μαζί του έσπασε η όποια αίσθηση ασφάλειας είχαν οι κάτοικοι.
Η πλημμύρα δεν έμεινε στα χωράφια.
Πέρασε στους οικισμούς.
Αυτό δεν είναι ατυχία. Είναι αποτυχία υποδομών.
Αγροτικές περιοχές δεύτερης ταχύτητας
Οι πλημμύρες αποκάλυψαν ξανά μια σκληρή πραγματικότητα:
οι αγροτικές περιοχές αντιμετωπίζονται ως χώροι χαμηλής προτεραιότητας.
• αναχώματα παλιά και ασυντήρητα
• αντιπλημμυρικά έργα που καθυστερούν
• σχέδια που μένουν στα χαρτιά
Και όταν έρχεται το νερό, η απάντηση είναι μία:
Κήρυξη έκτακτης ανάγκης εκ των υστέρων.
Περιουσίες χάνονται – ευθύνη δεν αποδίδεται
Οι κάτοικοι καλούνται τώρα:
• να καταγράψουν ζημιές
• να περιμένουν αποζημιώσεις
• να ζήσουν μέσα σε σπίτια που δεν είναι πια ασφαλή
Χωρίς καμία απάντηση στο βασικό ερώτημα:
γιατί δεν υπήρχε προστασία πριν;
Γιατί στον Έβρο, η πρόληψη αντιμετωπίζεται ως κόστος και όχι ως υποχρέωση.
Η κοινωνική αδικία της πλημμύρας
Η πλημμύρα δεν χτυπά όλους το ίδιο.
Χτυπά πρώτα και πιο σκληρά:
• Τους αγρότες
• Τους κατοίκους χαμηλών και πεδινών περιοχών ανθρώπους χωρίς εναλλακτικές και δεύτερα σπίτια
Όταν το κράτος αποτυγχάνει να προστατεύσει τις πιο ευάλωτες περιοχές, τότε η καταστροφή δεν είναι μόνο φυσική. Είναι κοινωνική.
Δεν ζητούν ελεημοσύνη ζητούν προστασία
Οι κάτοικοι και οι αγρότες του Έβρου δεν ζητούν αποζημιώσεις ως χάρη. Ζητούν:
• Εργα πριν από την καταστροφή
• Συντήρηση αναχωμάτων ουσιαστική θωράκιση οικισμών και περιουσιών
Γιατί κανένα σπίτι δεν πρέπει να θεωρείται «αποδεκτή απώλεια».
Και κανένας τόπος δεν μπορεί να ζει με την αγωνία ότι η επόμενη βροχή θα μπει στο σαλόνι του.