Η Τουρκία δεν κινείται πλέον μόνο στρατιωτικά ή διπλωματικά στο Αιγαίο.
Προσπαθεί να δημιουργήσει μια καθημερινή πραγματικότητα κυριαρχίας μέσα στη θάλασσα και οι Έλληνες ψαράδες φαίνεται πως βρίσκονται πλέον στην πρώτη γραμμή αυτής της στρατηγικής.
Τα περιστατικά που καταγγέλλονται στα βίντεο παρενοχλήσεις, απειλές, εκδίωξη Ελληνικών αλιευτικών από παραδοσιακά πεδία ψαρέματος, επιθετικοί ελιγμοί και παρουσία τουρκικών αλιευτικών συνοδευόμενων συχνά από κρατική ανοχή ή επιτήρηση δεν μοιάζουν με «Τυχαίες εντάσεις». Συνδέονται με το συνολικό δόγμα της λεγόμενης Γαλάζια Πατρίδα.
Η Άγκυρα επιχειρεί εδώ και χρόνια να μετατρέψει το Αιγαίο από χώρο Ελληνικής κυριαρχίας και διεθνούς δικαίου σε «Γκρίζα» περιοχή διαρκούς αμφισβήτησης.
Τι επιδιώκει πρακτικά η Τουρκία
Να δημιουργήσει γκρίζες ζώνες στην πράξη αυτό με τη συνεπάγεται.
Όταν ένας Έλληνας ψαράς αναγκάζεται να φύγει από περιοχή όπου ψάρευε επί δεκαετίες επειδή εμφανίζονται Τουρκικά σκάφη που τον απειλούν ή τον εκφοβίζουν, δημιουργείται σταδιακά μια νέα κανονικότητα.
Η Τουρκία προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι.
• Το Αιγαίο δεν ανήκει αποκλειστικά στην Ελλάδα.
• Οι περιοχές είναι υπό αμφισβήτηση και δηλώνει ότι η Τουρκία έχει επιχειρησιακή παρουσία παντού
Αυτό είναι το ίδιο μοντέλο που χρησιμοποιείται διεθνώς σε θαλάσσιες διαμάχες.
Πρώτα έρχεται η συνεχής παρουσία, μετά η αμφισβήτηση και στο τέλος η πολιτική διεκδίκηση.
Να επιβάλει το αφήγημα της Γαλάζιας Πατρίδας
Η Άγκυρα δεν κρύβει πλέον ότι θέλει να δώσει ακόμα και νομική μορφή στο δόγμα αυτό, με νέο νόμο για θαλάσσιες δικαιοδοσίες σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.
Σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα και αναλύσεις:
• Αμφισβητούνται Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
• Επιμένουν στη λογική των 6 ναυτικών μιλίων.
• Αφήνεται ανοιχτό το θέμα ειδικών θαλάσσιων περιοχών και επιχειρείται με προπαγάνδα σταδιακή αποδυνάμωση της Ελληνικής παρουσίας στο Αιγαίο.
Οι ψαράδες, οι αλιείς και τα μικρά νησιά μετατρέπονται έτσι σε κομμάτι ενός ευρύτερου γεωπολιτικού παιχνιδιού.
Δοκιμάζει αντιδράσεις Ελλάδας και Ευρώπης Η Τουρκία συχνά λειτουργεί με δοκιμαστικές κινήσεις.
• Μικρές προκλήσεις.
• Περιορισμένα επεισόδια με σχεδόν καθημερινή πίεση χαμηλής έντασης.
Αν δεν υπάρξει ισχυρή αντίδραση, η πίεση αυξάνεται.
Το έχουμε δει με τα ερευνητικά σκάφη, με τις υπερπτήσεις, με τα τουρκικά UAV, με τα καλώδια τις θαλάσσιες έρευνες,
και τώρα και με την αλιεία.
Να σβήσει σταδιακά την Ελληνική παρουσία σε ορισμένες περιοχές
Η θάλασσα δεν ελέγχεται μόνο με φρεγάτες.
Ελέγχεται και με ψαράδες, λιμάνια, αλιευτικά,
ακτοπλοΐα, καθημερινή ανθρώπινη δραστηριότητα.
Αν μια περιοχή αρχίσει να εγκαταλείπεται από Έλληνες αλιείς λόγω φόβου ή οικονομικής πίεσης, τότε δημιουργείται επιχειρησιακό κενό.
Και αυτό ακριβώς επιδιώκει η στρατηγική πίεσης.
Το επικίνδυνο σημείο
Το πιο σοβαρό ίσως δεν είναι το ίδιο το επεισόδιο.
Είναι ότι τέτοια γεγονότα κινδυνεύουν να γίνουν συνηθισμένα.
Όταν μια χώρα συνηθίζει να ακούει πως οι ψαράδες φοβούνται,τους διώχνουν τους δίνουν εντολές μην πάτε εκεί,αποφύγετε την περιοχή, τότε η κρίση περνά από τη διπλωματία στην ψυχολογία της κοινωνίας.
Και εκεί ακριβώς χτίζονται οι αναθεωρητικές στρατηγικές.
Υ.Γ…Η Τουρκία φαίνεται να επιχειρεί κάτι βαθύτερο από απλές θαλάσσιες προκλήσεις.
Προσπαθεί να μετατρέψει το Αιγαίο σε χώρο διαρκούς αμφισβήτησης, όπου η ελληνική κυριαρχία δεν θα θεωρείται δεδομένη αλλά διαπραγματεύσιμη
Και όταν οι πρώτοι που αισθάνονται αυτή την πίεση είναι οι απλοί ψαράδες του Αιγαίου, τότε η υπόθεση παύει να είναι μόνο γεωπολιτική.
Γίνεται ζήτημα καθημερινής εθνικής παρουσίας μέσα στη θάλασσα.