Υπάρχουν μαγαζιά που μοιάζουν με ανθρώπους. Δεν μιλούν πολύ, δεν διαφημίζονται, δεν αλλάζουν για να αρέσουν.
Μένουν. Και μέσα από αυτή την παραμονή, αποκτούν φωνή. Έτσι είναι και το παλιό οινοπαντοπωλείο των Ταμπουρίων.
Το Ειδικόν, που άνοιξε το 1920 και συνεχίζει μέχρι σήμερα χωρίς να προδώσει τον εαυτό του.
Σε μια πόλη που μεγάλωσε γύρω από το λιμάνι, με εργάτες, ναυτικούς, πρόσφυγες και μικρές αυλές, το μαγαζί αυτό δεν υπήρξε ποτέ «επιχείρηση». Υπήρξε ανάγκη. Ανάγκη για κρασί, για ψωμί, για κουβέντα. Για μια καρέκλα στο τέλος της ημέρας.
Η καθημερινότητα ως ιστορία
Το πρωί, οι πόρτες άνοιγαν για τα βασικά. Τυριά κομμένα στο χέρι, ελιές, όσπρια, κρασί που δεν είχε ετικέτα αλλά όνομα. Το βράδυ, ο χώρος άλλαζε ρόλο χωρίς να αλλάζει ψυχή. Τα τραπέζια γέμιζαν, τα ποτήρια υψώνονταν χαμηλόφωνα και ο χρόνος έπαιρνε μια παράξενη μορφή πιο αργή, πιο ανθρώπινη.
Δεν υπήρχαν “πελάτες. Υπήρχαν γνωστοί. Άνθρωποι που ήξεραν πως εδώ δεν χρειάζεται να εξηγήσεις πολλά. Το καλό φαγητό, το κρασί και η καλή παρέα θα μιλήσουν πρώτα.
Όταν οι τοίχοι θυμούνται
Οι τοίχοι δεν βάφτηκαν για να κρύψουν το παρελθόν. Το κουβαλούν. Χρόνια δύσκολα, χρόνια σιωπής, χρόνια φόβου. Στην Κατοχή, το υπόγειο έγινε καταφύγιο. Όχι ηρωικό απλώς ανθρώπινο.
Κι όταν ήρθαν καλύτερες μέρες, το μαγαζί δεν πανηγύρισε. Συνέχισε. Αυτό ξέρει να κάνει.Εκεί όπου κάθισαν τα τραγούδια
Σε αυτά τα τραπέζια δεν ακούστηκαν μόνο κουβέντες. Ακούστηκαν και τραγούδια πριν γίνουν τραγούδια.
Από εδώ πέρασαν μορφές που σφράγισαν τη λαϊκή ψυχή της χώρας:
Ο Στέλιος Καζαντζίδης,
Ο Βασίλης Τσιτσάνης,
Ο Γιάννης Παπαϊωάννου.
Δεν ήρθαν για να φανούν. Ήρθαν όπως όλοι: για ένα ποτήρι, έναν μεζέ, μια ανάσα. Γιατί τέτοια μέρη τα αναγνωρίζεις χωρίς να στα δείξουν. Τα νιώθεις.
Η γεύση που δεν κάνει θόρυβο
Η κουζίνα δεν φωνάζει. Σερβίρει. Ρετσίνα από το βαρέλι, μεζέδες απλοί, τίμιοι, σχεδόν αυτονόητοι. Συκώτι, κεφτέδες, λουκάνικο, σαρδέλες. Φαγητό που δεν ζητά φωτογραφία, μόνο χρόνο.
Εδώ δεν έρχεσαι για να δοκιμάσεις κάτι «καινούργιο». Έρχεσαι για να θυμηθείς κάτι παλιό, ακόμα κι αν δεν το έζησες ποτέ.
Στα τραπέζια του οινοπαντοπωλείου πέρασαν γενιές. Παππούδες που έφεραν εγγόνια. Εργάτες που έγιναν συνταξιούχοι. Νέοι που μπήκαν από περιέργεια και έμειναν από ανάγκη. Όχι για το φαγητό μόνο για το αίσθημα ότι κάπου ανήκεις.
Και αυτό είναι ίσως το μυστικό του. Δεν πουλά παράδοση. Τη ζει.
Υ.Σ:..Σε έναν Πειραιά που αλλάζει, που γκρεμίζει και χτίζει, που τρέχει, το οινοπαντοπωλείο του 1920 στέκει σαν υπενθύμιση: ότι η αυθεντικότητα δεν ανανεώνεται αντέχει.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να αισθάνονται χωρίς βιασύνη, να μιλούν χωρίς ένταση και να θυμηθούν χωρίς να νοσταλγούν επιδεικτικά, τέτοια μαγαζιά δεν θα γίνουν ποτέ παρελθόν.