Το φετινό Πάσχα δεν θυμίζει γιορτή.
Θυμίζει… λογαριασμό.
Από τον οβελία μέχρι τον καφέ της καθημερινότητας, το Ελληνικό νοικοκυριό ανεβαίνει έναν ακόμα οικονομικό Γολγοθά, με τις τιμές να πιέζουν και τις επιλογές να στενεύουν.
ΑΡΝΙ ΑΠΟ ΠΑΡΑΔΟΣΗ… ΣΕ ΕΙΔΟΣ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ..
Το πασχαλινό τραπέζι έχει έναν πρωταγωνιστή: το αρνί.
Φέτος όμως, αυτός ο “πρωταγωνιστής” κοστίζει… όσο ποτέ.
• Στα κρεοπωλεία: 17 – 20 ευρώ/κιλό 
• Σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και πάνω από 20 ευρώ
• Αύξηση: έως και +20% σε σχέση με πέρυσι 
Ένα μέσο αρνί 10 κιλών.
160 – 180 ευρώ μόνο για το κρέας 
Και το αποτέλεσμα.
– Οι παραγγελίες έχουν πέσει έως και 50% 
– Οι καταναλωτές αγοράζουν… μισό αρνί ή κομμάτια
Η παράδοση παραμένει.
Αλλά… σε μικρότερη δόση.
ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΑΠΟ 300€ ΚΑΙ…
Το συνολικό κόστος για μια οικογένεια.
412 ευρώ για 6–8 άτομα 
Αύξηση.
• +14% έως +20% σε έναν χρόνο
Δεν είναι μόνο το αρνί:
• Τυριά, λαχανικά, κάρβουνα, τσουρέκια
• Όλα κινούνται ανοδικά
Το τραπέζι πλέον δεν είναι αυτονόητο….
Είναι… οικονομικός σχεδιασμός.
Ο ΚΑΦΕΣ ΑΠΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΣΕ ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ
Και ενώ το τραπέζι καίει η καθημερινότητα δεν πάει πίσω.
Στο σπίτι.
• Ελληνικός καφές: περίπου 0,20 – 0,40€ το φλιτζάνι μέσο κόστος πρώτης ύλης
Στην καφετέρια:
• Ελληνικός espresso: 2 – 4€
• Freddo cappuccino: 3 – 5€
Δηλαδή
έως και 10 φορές πάνω η τιμή έξω
Ο καφές έγινε το νέο “μικρό σοκ” της ημέρας.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΕΣΗ
Δεν είναι μόνο οι τιμές.
Είναι η αίσθηση ότι.
• Το εισόδημα μένει στάσιμο
• Το κόστος ζωής ανεβαίνει
• Και κάθε γιορτή… γίνεται δοκιμασία
Υ.Γ…Το πραγματικό ερώτημα. Πόσο αντέχει ένα νοικοκυριό όταν το παραδοσιακό γίνεται ακριβό
• Το «καθημερινό» γίνεται πολυτέλεια
• Και το αυτονόητο μετατρέπεται σε επιλογή;
Δεν είναι μόνο το πασχαλινό τραπέζι.
Δεν είναι μόνο το αρνί, ο καφές ή το κόστος μιας γιορτής.
Είναι κάτι βαθύτερο που αλλάζει αθόρυβα αλλά σταθερά.
Η ίδια η έννοια της γιορτής.
Το Πάσχα, όπως διαμορφώνεται χρόνο με τον χρόνο, παύει να είναι μια στιγμή συνάντησης, χαράς και κοινότητας.
Αρχίζει να γίνεται… υπολογισμός.
Και δεν είναι μόνο οι γιορτές.
Είναι οι στιγμές που ενώνουν τους ανθρώπους
που κινδυνεύουν να χαθούν μέσα σε έναν διαρκή αγώνα κόστους.
Όταν το τραπέζι μικραίνει,
δεν μικραίνει μόνο το φαγητό.Μικραίνει και η δυνατότητα να βρεθούμε μαζί.
Και δυστυχώς δεν μιλάμε για ακρίβεια.
Μιλάμε για μια κοινωνία που φτωχαίνει
όχι μόνο στην τσέπη,
αλλά και στην ψυχή.