Κατά την προσωπική μου άποψη, ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα σε κάθε μορφή διοίκησης δεν είναι μόνο οι αντικειμενικές δυσκολίες ή η έλλειψη πόρων.
Είναι η στιγμή που η εξουσία αρχίζει να απομακρύνεται από την κοινωνία που την ανέδειξε. Όταν παύει να ακούει τους πολίτες, τότε χάνει τον πραγματικό λόγο ύπαρξής της.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, κατά τη γνώμη μου, οφείλει να λειτουργεί με διαφάνεια, λογοδοσία και σεβασμό. Πάνω απ’ όλα, όμως, οφείλει να βρίσκεται σε ουσιαστικό διάλογο με τους πολίτες. Η κριτική των πολιτών δεν είναι εμπόδιο στη λειτουργία της, αλλά μέρος της δημοκρατίας και συχνά αφορμή για διόρθωση και βελτίωση.
Στον δημόσιο διάλογο διατυπώνονται συχνά απόψεις πολιτών που εκφράζουν προβληματισμό για πιθανή αποστασιοποίηση της διοίκησης από τις ανάγκες της κοινωνίας ή για δυσκολία στην αποδοχή της κριτικής. Δεν πρόκειται για διαπιστωμένα γεγονότα, αλλά για αντιλήψεις που καταγράφονται και, κατά τη γνώμη μου,αξίζει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη.
Πιστεύω ότι η πραγματική δύναμη μιας δημοτικής αρχής δεν αποτυπώνεται στην εικόνα ή στην επικοινωνία της, αλλά στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους πολίτες στην καθημερινότητα. Αυτό φαίνεται από το αν ακούει με προσοχή, αν εξηγεί με ειλικρίνεια τις επιλογές της και αν μπορεί να δεχθεί την κριτική χωρίς να τη θεωρεί απειλή.
Οι πολίτες δεν απαιτούν το αλάθητο από τους αιρετούς. Ζητούν όμως συνέπεια, διαφάνεια και ίση αντιμετώπιση.
Όταν δημιουργείται η αίσθηση ότι αυτές οι αρχές υποχωρούν, είναι φυσικό να ενισχύονται η απογοήτευση και η δυσπιστία, με αποτέλεσμα να διευρύνεται η απόσταση ανάμεσα στους πολίτες και τους θεσμούς.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν υπάρχει για να επιβεβαιώνει την εξουσία της, αλλά για να υπηρετεί την κοινωνία. Αυτό προϋποθέτει ταπεινότητα, λογοδοσία και συνεχή διάθεση για διάλογο. Μόνο έτσι οικοδομείται η εμπιστοσύνη των πολιτών και ενισχύεται η αξιοπιστία των θεσμών.
Η εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται με λόγια, αλλά με πράξεις. Και στηρίζεται σε τρεις αδιαπραγμάτευτες αρχές: Συνεργασία, Δημοκρατία και Συμμετοχή.