ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ
Τη “μαύρη” ώρα που έφευγες,
σε χαιρέτησα πολύ βιαστικά.
Δεν πρόλαβα να σου δώσω πολλά πράγματα.
Μονάχα κάτι ρούχα, λίγο κονιάκ και το κλειδί.
Και ‘σύ ρωτούσες, τι χρειάζεσαι
-στον πόλεμο- το κλειδί.
Μα έπρεπε να γυρίσεις, έπρεπε να θυμάσαι
την ξύλινη πόρτα μας, για να κρατηθείς.
Ρένα Πέτρου
