Στην καρδιά της Πεντέλης, ένα από τα πιο μυστηριώδη και ιστορικά κτίρια της Αττικής στέκει σιωπηλό.
Ο Πύργος της Δουκίσσης Πλακεντίας το περίφημο «Καστέλο της Ροδοδάφνης» βρίσκεται εδώ και δεκαετίες σε μια κατάσταση που δεν τιμά ούτε την ιστορία του ούτε την ίδια τη χώρα.
Χτισμένος τον 19ο αιώνα ως θερινή κατοικία της Δούκισσας, το κτίριο πέρασε στο Ελληνικό Δημόσιο μετά τον θάνατό της, χωρίς όμως ποτέ να αποκτήσει μια σταθερή και ουσιαστική αξιοποίηση.
ΑΠΟ ΟΡΑΜΑ ΣΕ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ
Η κατασκευή του ξεκίνησε γύρω στο 1840, με αρχιτεκτονική που συνδύαζε ευρωπαϊκά και νεοκλασικά στοιχεία.
Ωστόσο, το έργο.
• Εμεινε για χρόνια ημιτελές
• Αλλαξε χρήσεις χωρίς στρατηγική
• Πέρασε από εγκατάλειψη σε πρόχειρη αξιοποίηση
Παρά τις κατά καιρούς παρεμβάσεις, ποτέ δεν υπήρξε μια μακροχρόνια πολιτική προστασίας.
Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Ο πύργος δεν είναι απλώς ένα κτίριο.
Είναι κομμάτι της νεότερης ελληνικής ιστορίας:
• Φιλοξένησε τη Σχολή Ευελπίδων για ένα διάστημα
• Χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του τότε διαδόχου Κωνσταντίνου τη δεκαετία του ’60
• Συνδέθηκε με μύθους, θρύλους και ιστορίες που επιβιώνουν μέχρι σήμερα
Και όμως, παρά αυτή τη βαριά κληρονομιά, το κτίριο οδηγήθηκε σε σταδιακή φθορά.
ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΕ ΟΡΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Σήμερα, ο πύργος παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης.
• Φθορές στο εσωτερικό και εξωτερικό
• Έλλειψη συντήρησης
• Περιορισμένη αξιοποίηση
Παρότι έχει περάσει στα χέρια του Δήμου και χρησιμοποιείται κατά καιρούς, η συνολική εικόνα παραμένει προβληματική.
Το αποτέλεσμα είναι ένα ιστορικό μνημείο να στέκεται ουσιαστικά «στο έλεος του χρόνου».
Η υπόθεση του Πύργου Δουκίσσης Πλακεντίας δεν είναι απλώς ένα ζήτημα εγκατάλειψης.
Είναι ένα σύμβολο της διαχρονικής αδυναμίας διαχείρισης ιστορικών κτιρίων
της έλλειψης συνέχειας στο κράτος
της απουσίας στρατηγικής για την πολιτιστική κληρονομιά
Υ.Γ…Δεν πρόκειται απλώς για έναν παλιό πύργο.
Πρόκειται για ένα κομμάτι της ταυτότητάς μας.
Και όταν ένα τέτοιο μνημείο αφήνεται να καταρρέει σιωπηλά,
δεν χάνεται μόνο ένα κτίριο, χάνεται η ίδια η μνήμη