Η σημερινή τοποθέτηση της Δημάρχου περί ευθύνης, μέτρου και σεβασμού είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός προσεγμένου μονόλογου δραματικής ταινίας Ελληνικού κινηματογράφου
Υπήρχε η αναγνώριση των λαθών.
Υπήρχε η επίκληση της ευθύνης.
Υπήρχε η έκκληση για σεβασμό.
Υπήρχε ακόμη και εκείνη η γνώριμη, ανθρώπινη ευθραυστότητα στον τόνο, που μοιάζει να λέει περισσότερα από τις ίδιες τις λέξεις.
Έλειπε όμως το μόνο στοιχείο που δίνει νόημα σε όλα τα παραπάνω.Η ανάληψη της ευθύνης.
Γιατί η ευθύνη, όταν περιορίζεται σε λέξεις, δεν είναι πράξη. Είναι αφήγηση.
Είναι μια προσπάθεια να ειπωθεί η πραγματικότητα με τρόπο λιγότερο βαρύ. Λιγότερο αιχμηρό. Λιγότερο δεσμευτικό.
Σαν να αιωρείται μια άρρητη φράση στην αίθουσα:
«Ναι, έγιναν λάθη… αλλά μη μας κρίνετε τόσο αυστηρά…»
Όμως η ευθύνη δεν μετριέται με τον τόνο της φωνής.
Μετριέται με το βάρος των αποφάσεων που ακολουθούν.
Όταν η αίθουσα αδειάζει, δεν φταίει ο τόνος φταίει η εμπιστοσύνη που έφυγε πρώτη
Η εικόνα της σχεδόν άδειας αίθουσας δεν ήταν μια τυπική λεπτομέρεια. Ήταν η ίδια η ουσία της στιγμής.
Οι άδειες καρέκλες δεν είναι ποτέ ουδέτερες.
Δεν είναι απλώς αντικείμενα. Είναι σύμβολα.
Δεν έφυγαν επειδή κάποιος μίλησε έντονα.
Δεν έφυγαν επειδή ο δημόσιος λόγος έγινε σκληρός.
Έφυγαν επειδή η εμπιστοσύνη άρχισε να αποσύρεται πολύ πριν αδειάσει η αίθουσα.
Η εμπιστοσύνη δεν αποχωρεί με θόρυβο.
Δεν συγκρούεται.
Δεν φωνάζει.
Απλώς σηκώνεται και φεύγει.
Και όταν φεύγει, αφήνει πίσω της αυτό που φάνηκε.Μια εξουσία να μιλά για ευθύνη, μέσα σε μια σιωπή που δεν την πιστεύει πια.
Το μέτρο δεν είναι απάντηση όταν το ερώτημα παραμένει αναπάντητο
Ακούστηκε ότι χρειάζεται μέτρο.
Ακούστηκε ότι χρειάζεται σεβασμός.
Ακούστηκε ότι χρειάζεται καλύτερος δημόσιος λόγος.
Και όλα αυτά είναι σωστά.
Αλλά δεν είναι απαντήσεις.
Είναι περιγραφή του πλαισίου όχι της ουσίας.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ο τόνος της κριτικής.
Το πρόβλημα είναι η αιτία της κριτικής.
Και όταν η συζήτηση μετατοπίζεται από την αιτία στον τόνο, τότε η πραγματικότητα δεν αλλάζει.
Απλώς διατυπώνεται πιο προσεκτικά.
Πιο ήπια.
Πιο ακίνδυνα.
Η ευθύνη δεν είναι συναίσθημα. Δεν είναι ευαισθησία. Είναι συνέπεια.
Δεν είναι μια στιγμή αυτοκριτικής που εκφωνείται και τελειώνει.
Δεν είναι μια ανθρώπινη παραδοχή που ζητά κατανόηση.
Είναι το σημείο όπου η εξουσία σταματά να περιγράφει και αρχίζει να αναλαμβάνει.
Είναι η στιγμή όπου οι λέξεις αποκτούν βάρος επειδή συνοδεύονται από πράξεις.
Όταν όμως αυτή η στιγμή δεν έρχεται, τότε η ευθύνη παραμένει μετέωρη.
Σωστά διατυπωμένη.
Προσεκτικά εκφωνημένη.
Αλλά τελικά, ακίνδυνη.
Υ.Σ:…Η κοινωνία δεν είναι κοινό για να συγκινηθεί. Είναι κοινωνία για να απαιτήσει.
Δεν παρακολουθεί για να κατανοήσει την πίεση της εξουσίας.
Δεν παρακολουθεί για να δείξει επιείκεια.
Παρακολουθεί για να δει αν η ευθύνη είναι πραγματική. Γιατί η κοινωνία δεν χρειάζεται καλύτερες λέξεις.
Χρειάζεται καλύτερες πράξεις.
Δεν χρειάζεται δραματικούς μονολόγους.
Χρειάζεται αποφάσεις που να αποδεικνύουν ότι η ευθύνη δεν είναι μια λέξη που εκφωνείται.
Αλλά μια πράξη που αναλαμβάνεται.
Και μέχρι να συμβεί αυτό, κάθε αναφορά στην ευθύνη θα μοιάζει λιγότερο με ανάληψη.
Και περισσότερο με παράκληση να γίνει αποδεκτή χωρίς ποτέ να εφαρμοστεί.