Η εικόνα στα δημόσια νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης προκαλεί έντονη ανησυχία, καθώς δεκάδες χειρουργικές αίθουσες παραμένουν καθημερινά εκτός λειτουργίας λόγω σοβαρών ελλείψεων σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.
Εργαζόμενοι και συνδικαλιστικοί φορείς εκπέμπουν σήμα κινδύνου, προειδοποιώντας ότι το Εθνικό Σύστημα Υγείας στη Βόρεια Ελλάδα βρίσκεται σε οριακό σημείο.
Σύμφωνα με τις καταγγελίες των εργαζομένων, περίπου 22 έως 25 χειρουργικές αίθουσες στη Θεσσαλονίκη παραμένουν κλειστές καθημερινά, ποσοστό που αντιστοιχεί σχεδόν στο 30%–40% της διαθέσιμης χειρουργικής δυναμικότητας.
Το αποτέλεσμα είναι δραματικό.
Αυξανόμενες λίστες αναμονής, καθυστερήσεις σε επεμβάσεις και ασθενείς που περιμένουν μήνες σε ορισμένες περιπτώσεις και χρόνια για ένα χειρουργείο.
Οι μεγαλύτερες ελλείψεις εντοπίζονται σε ειδικότητες κλειδιά όπως οι αναισθησιολόγοι, οι νοσηλευτές χειρουργείων και το βοηθητικό προσωπικό.
Χωρίς αυτούς, ακόμη και πλήρως εξοπλισμένες αίθουσες μένουν ανενεργές.
Το πρόβλημα δεν αφορά τις υποδομές αλλά τον άνθρωπο που καλείται να τις λειτουργήσει.
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι η συνεχιζόμενη φυγή γιατρών από το δημόσιο σύστημα.
Νέοι αλλά και έμπειροι γιατροί εγκαταλείπουν τα νοσοκομεία είτε για τον ιδιωτικό τομέα είτε για το εξωτερικό, αναζητώντας καλύτερες αμοιβές, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και επαγγελματική προοπτική.
Οι συνεχείς μετακινήσεις προσωπικού για να καλυφθούν κενά σε άλλες περιοχές επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Στη Θεσσαλονίκη, το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε ένα μόνο νοσοκομείο. Επηρεάζει συνολικά τη λειτουργία μεγάλων μονάδων όπως το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, το Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, το Νοσοκομείο Παπανικολάου και το Νοσοκομείο Παπαγεωργίου, τα οποία σηκώνουν τεράστιο βάρος για ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα.
Οι εργαζόμενοι προειδοποιούν ότι αν δεν υπάρξουν άμεσες προσλήψεις και ουσιαστικά κίνητρα παραμονής στο ΕΣΥ, το σύστημα θα συνεχίσει να αποδυναμώνεται.
Το αποτέλεσμα θα είναι ακόμη μεγαλύτερη πίεση στους πολίτες, που ήδη αναγκάζονται να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για ιδιωτικές υπηρεσίες υγείας.
Το ερώτημα που πλέον τίθεται ανοιχτά είναι σκληρό αλλά αναπόφευκτο.
Μιλάμε για προσωρινή κρίση στελέχωσης ή για σταδιακή μετατόπιση της δημόσιας υγείας προς ένα μοντέλο όπου όποιος πληρώνει, εξυπηρετείται.
Υ.Γ.Ένα νοσοκομείο δεν καταρρέει μόνο όταν του λείπουν κτίρια ή μηχανήματα.
Καταρρέει όταν του λείπουν άνθρωποι και όταν χειρουργικές αίθουσες μένουν σκοτεινές όχι επειδή χάλασαν, αλλά επειδή δεν υπάρχει προσωπικό να ανάψει το φως, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς υγειονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό.