Το ιστιοφόρο ανοικτά των Φλεβών βυθίστηκε.
Οι δέκα επιβαίνοντες διασώθηκαν και, ευτυχώς, η περιπέτεια δεν μετατράπηκε σε τραγωδία.
Όμως πίσω από τις εικόνες του σκάφους που παλεύει με τα κύματα αποκαλύπτεται μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Μπορεί να υπάρχει απαγορευτικό απόπλου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα ιδιωτικά σκάφη αναψυχής μένουν υποχρεωτικά δεμένα.
Τα μεγάλα επιβατηγά πλοία μπορεί να παραμένουν στο λιμάνι λόγω θυελλωδών ανέμων, όμως για ένα ιδιωτικό σκάφος η κατάσταση είναι διαφορετική και η απόφαση βαραίνει καθοριστικά τον κυβερνήτη.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Πώς γίνεται η Πολιτεία να κρίνει τη θάλασσα επικίνδυνη για ένα πλοίο εκατοντάδων ή χιλιάδων τόνων και την ίδια στιγμή να αφήνει ένα πολύ μικρότερο ιδιωτικό σκάφος να βγει στα ίδια κύματα με ευθύνη του κυβερνήτη του;
Εάν οι συνθήκες είναι επικίνδυνες, είναι επικίνδυνες.
Ο άνεμος δεν διαβάζει άδεια πλόων.
Το κύμα δεν γνωρίζει αν το σκάφος είναι επαγγελματικό ή ιδιωτικό.
Και η θάλασσα δεν κάνει εξαιρέσεις επειδή κάποιος υπέγραψε ότι αναλαμβάνει την ευθύνη.
Το σημαντικότερο, όμως, βρίσκεται αλλού.
Όταν η προσωπική απόφαση αποδειχθεί λανθασμένη, η διάσωση παύει να είναι προσωπική υπόθεση.
Τότε κινητοποιείται το Λιμενικό, σκάφη και πληρώματα βγαίνουν στις ίδιες επικίνδυνες συνθήκες και άνθρωποι καλούνται να ρισκάρουν τη δική τους ζωή για να σώσουν εκείνους που βρέθηκαν σε κίνδυνο.
Επομένως, το ερώτημα δεν είναι μόνο εάν ένας κυβερνήτης έχει δικαίωμα να αποπλεύσει.
Υ.Γ..Το πραγματικό ερώτημα.
Γιατί, όταν η ίδια η Πολιτεία θεωρεί τις συνθήκες αρκετά επικίνδυνες ώστε να εκδώσει απαγορευτικό, εξακολουθεί να υπάρχει περιθώριο να βρεθούν μικρά ιδιωτικά σκάφη μέσα σε αυτή τη θάλασσα;
Οι δέκα άνθρωποι στις Φλέβες σώθηκαν.
Την επόμενη φορά, όμως, μπορεί να μη μιλάμε για διασωθέντες.
Και τότε δεν θα αρκεί να πούμε ότι την ευθύνη είχε ο κυβερνήτης.