Φέτος, το πασχαλινό τραπέζι δεν είναι απλώς ακριβότερο.Είναι ένας καθρέφτης της εποχής μας.
Κάποτε η προετοιμασία του Πάσχα ήταν μια πράξη χαράς, προσμονής και οικογενειακής θαλπωρής. Σήμερα, για πολλά νοικοκυριά, μετατρέπεται σε μια άσκηση υπολογισμών, περικοπών και δύσκολων επιλογών.
Το αρνί, τα αυγά, τα τυριά, τα λαχανικά και όλα όσα συνθέτουν το γιορτινό τραπέζι ακολουθούν ανοδική πορεία, μεταφέροντας το βάρος της ακρίβειας στην πιο συμβολική στιγμή της ελληνικής οικογένειας.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο αιχμηρό στοιχείο της συγκυρίας.
Η οικονομική πίεση δεν αγγίζει πλέον μόνο την καθημερινότητα, αλλά εισβάλλει στις ίδιες τις στιγμές που κρατούν δεμένη την κοινωνία.
Οι μεγαλύτερες ανατιμήσεις εντοπίζονται στο αρνί και το κατσίκι, στα αυγά, στα γαλακτοκομικά, αλλά και στα βασικά συνοδευτικά της γιορτής, από το λάδι μέχρι τα εποχικά λαχανικά.
Πίσω από τις τιμές κρύβονται το αυξημένο κόστος παραγωγής, οι μεταφορές, η ενέργεια, οι διεθνείς πιέσεις στην αγορά τροφίμων και η γενικευμένη αβεβαιότητα.
Όμως η πραγματική διάσταση δεν βρίσκεται μόνο στην ταμειακή απόδειξη.
Βρίσκεται στη στιγμή που μια οικογένεια στέκεται μπροστά στον πάγκο και αναρωτιέται όχι τι θέλει να αγοράσει, αλλά τι μπορεί πλέον να αντέξει.
Οι πολίτες προσαρμόζονται όπως πάντα:
Μικρότερες ποσότητες, περισσότερη αναζήτηση προσφορών, πιο λιτά μενού, μοίρασμα εξόδων σε κοινά τραπέζια.
Πίσω όμως από αυτή την «προσαρμογή» κρύβεται μια πιο βαθιά κοινωνική μεταβολή.
Η γιορτή παραμένει, αλλά η αίσθηση της αφθονίας δίνει τη θέση της στη διαχείριση.
Η παράδοση δεν καταργείται.
Συρρικνώνεται σιωπηλά, για να χωρέσει μέσα στις δυνατότητες του μήνα.
Το ελληνικό Πάσχα δεν είναι μόνο φαγητό και έθιμο.
Είναι η στιγμή που γύρω από ένα τραπέζι επιβεβαιώνεται η συνέχεια της οικογένειας, της μνήμης και της κοινότητας.
Γι’ αυτό και η φετινή ακρίβεια αποκτά μια σχεδόν υπαρξιακή διάσταση.
Δεν μετριέται μόνο σε ευρώ.
Μετριέται στο αν οι κοινές στιγμές μπορούν να παραμένουν κοινές.
Και όταν ακόμη και αυτή η γιορτή αρχίζει να φιλτράρεται από το πορτοφόλι, τότε η κοινωνία δεν αντιμετωπίζει απλώς ανατιμήσεις.
Αντιμετωπίζει μια δοκιμασία συνοχής και αξιοπρέπειας.
Υ.Σ…..ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΡΟ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑΣ
Το πιο σκληρό ερώτημα δεν είναι πόσο κοστίζει φέτος το πασχαλινό τραπέζι.
Είναι αν όλοι μπορούν ακόμη να καθίσουν γύρω από αυτό με την ίδια αίσθηση συμμετοχής.
Γιατί όταν μια γιορτή που ενώνει μετατρέπεται σε οικονομικό φίλτρο, τότε αποκαλύπτεται κάτι βαθύτερο από την ακρίβεια.
Οι ρωγμές μιας κοινωνίας που βλέπει ακόμη και τις πιο ιερές της στιγμές να μετρώνται με όρους αντοχής.
Και ίσως εκεί να κρύβεται η πιο αιχμηρή αλήθεια της εποχής
Όταν το κοινό τραπέζι μικραίνει, μικραίνει μαζί του και ο κοινός μας κόσμος.