Η Βουλή ενέκρινε με 158 ψήφους το νομοσχέδιο για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.
Η κυβερνητική πλειοψηφία μίλησε για «εκσυγχρονισμό» και «ευελιξία».
Στην κοινωνία, όμως, η λέξη που ακούγεται είναι διαφορετική: απορρύθμιση.
Τι αλλάζει και ποιος πληρώνει
Σύμφωνα με τις διατάξεις που ψηφίστηκαν:
- Δίνεται μεγαλύτερο βάρος στις επιχειρησιακές συμβάσεις έναντι των κλαδικών.
- Περιορίζεται στην πράξη η καθολικότητα εφαρμογής συλλογικών ρυθμίσεων.
- Ενισχύεται η διαπραγμάτευση σε επίπεδο επιχείρησης, σε μια αγορά όπου ο εργαζόμενος συχνά διαπραγματεύεται μόνος απέναντι σε ισχυρό εργοδότη.
Η κυβέρνηση μιλά για «προσαρμογή στις σύγχρονες ανάγκες της οικονομίας».
Το ερώτημα όμως παραμένει: Ποιας οικονομίας; Και για ποιον;
Η πραγματικότητα έξω από το Κοινοβούλιο
Σε μια χώρα όπου:
- Το κόστος ζωής παραμένει υψηλό
- Τα ενοίκια και η ενέργεια πιέζουν τα νοικοκυριά
- Οι μισθοί υπολείπονται του ευρωπαϊκού μέσου όρου
η αποδυνάμωση των συλλογικών μηχανισμών προστασίας δεν μοιάζει «μεταρρύθμιση». Μοιάζει μετατόπιση ισχύος.
Και η ισχύς, ιστορικά, δεν μοιράζεται ισότιμα.
Οι 158 ψήφοι δεν είναι κοινωνική συναίνεση
Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι θεσμικά επαρκής.Αλλά η κοινωνική νομιμοποίηση δεν μετριέται μόνο σε έδρες.Οι Συλλογικές Συμβάσεις δεν είναι τεχνικό εργαλείο.Είναι το θεμέλιο ισορροπίας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.
Όταν αυτή η ισορροπία διαταράσσεται, το τίμημα δεν είναι άμεσο αλλά είναι βαθύ.
Το ερώτημα που μένει
Αν η εργασία γίνεται όλο και πιο ευέλικτη, αν η διαπραγμάτευση γίνεται όλο και πιο ατομική, αν η προστασία γίνεται όλο και πιο περιορισμένη, τότε ποιος εγγυάται ότι ο μισθός θα ακολουθήσει το κόστος ζωής;
Και ποιος θα προστατεύσει τον εργαζόμενο όταν η «αγορά» αποφασίσει διαφορετικά;
Οι 158 ψήφοι πέρασαν το νομοσχέδιο.
Η κοινωνία, όμως, θα κρίνει τις συνέπειες.
Και αυτή η κρίση δεν γίνεται σε μία ψηφοφορία.