Η τραγωδία στην Ηλιούπολη δεν είναι απλώς ακόμη ένα αστυνομικό δελτίο.
Είναι μια ωμή υπενθύμιση ότι πίσω από χαμόγελα, stories, κινητά τηλέφωνα και «όλα καλά», υπάρχουν παιδιά που καταρρέουν σιωπηλά.
Δύο 17χρονες φίλες ανέβηκαν στην ταράτσα εξαώροφης πολυκατοικίας, άφησαν πίσω τους σημειώματα, κλείδωσαν την πόρτα, φόρεσαν ακουστικά ακούγοντας μουσική και έπεσαν στο κενό πιασμένες χέρι-χέρι.
Δεν είναι απλώς μια τραγωδία. Είναι μια κραυγή από μια γενιά που ασφυκτιά σιωπηλά.
Είναι η πραγματικότητα μιας κοινωνίας που βλέπει τα παιδιά της να λυγίζουν και συνεχίζει να ασχολείται μόνο με την εικόνα της.
Η μία 17χρονη σκοτώθηκε επί τόπου.Η δεύτερη δίνει μάχη για τη ζωή της στο Γενικό Νοσοκομείο ΚΑΤ.
Και ξαφνικά όλοι δηλώνουν σοκαρισμένοι.Όλοι πέφτουν από τα σύννεφα.
Όλοι αναρωτιούνται πώς έγινε.
Μόνο που τέτοιες τραγωδίες δεν γεννιούνται μέσα σε ένα βράδυ.
Χτίζονται αργά.
Μέσα σε σπίτια όπου κανείς δεν ακούει πραγματικά.
Μέσα σε σχολεία που μετρούν βαθμούς αλλά όχι ψυχές.
Μέσα σε κοινωνικά δίκτυα που πουλούν ψεύτικες ζωές και αληθινή μοναξιά.
Μέσα σε μια κοινωνία που έμαθε να κρύβει την κατάθλιψη πίσω από φίλτρα, χαμόγελα και τη φράση έλα μωρέ, θα περάσε
Και όταν δύο παιδιά φτάνουν στο σημείο να γράφουν σημειώματα, να κρατιούνται χέρι-χέρι και να επιλέγουν μαζί τον θάνατο, τότε το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό.
Είναι κοινωνικό.Είναι συλλογικό.Είναι αποτυχία όλων.
Υ.Γ.. Κάτι έχει ήδη σπάσει πολύ πριν ανέβουν στην ταράτσα.
Το πιο τρομακτικό είναι ότι πιθανότατα είχαν φωνάξει για βοήθεια πολύ πριν το κάνουν και κανείς δεν άκουσε.
Όταν μια κοινωνία μαθαίνει τα αδιέξοδα των παιδιών της μόνο από το δελτίο ειδήσεων, τότε ίσως το πρόβλημα να είναι πολύ μεγαλύτερο από μία τραγωδία.
Ίσως τότε να μιλάμε για συλλογική αποτυχία.