Ο ρόλος των ξένων δυνάμεων.
Ο Καποδίστριας, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, κουβαλούσε αναπόφευκτα τη φήμη και τον φόβο της Φιλορωσικής βοήθειας.
Αυτό προκάλεσε βαθιά δυσπιστία στις άλλες προστάτιδες δυνάμεις της Ελλάδας την Αγγλία και τη Γαλλία.
Η Αγγλία έβλεπε στον Καποδίστρια την απειλή μιας Ελλάδας δορυφόρου της Ρωσίας, που θα έθετε σε κίνδυνο τα συμφέροντά της στην Ανατολική Μεσόγειο και τον δρόμο προς τις Ινδίες.
Η Γαλλία καχύποπτη και ανταγωνιστική, ενίσχυε τις αντιπολιτευόμενες φατρίες, ώστε να αποδυναμώσει τον Κυβερνήτη.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία τον θεωρούσε αμετακίνητο εχθρό, αφού ήδη από το Συνέδριο της Βιέννης είχε στηρίξει το όραμα της εθνικής απελευθέρωσης.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι εχθροί του Καποδίστρια κατέφευγαν συχνά σε ξένες πρεσβείες.
Ούτε ότι η Μάνη, όπου οι Μαυρομιχαλαίοι είχαν ισχυρή παρουσία, διατηρούσε παραδοσιακά δεσμούς με Άγγλους και Γάλλους.
Αν και το χέρι που τράβηξε τη σκανδάλη ήταν Ελληνικό, οι συνθήκες που οδήγησαν στη δολοφονία είχαν διαμορφωθεί από ξένες δυνάμεις.
Η εξάλειψη του Καποδίστρια άνοιξε τον δρόμο για τη Βαυαρική Αντιβασιλεία και τον Όθωνα.
Μια Λύση που ταίριαζε απόλυτα στις βλέψεις της Δύσης.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας υπήρξε σύμβολο ανιδιοτέλειας και απόλυτης αφοσίωσης στην πατρίδα.
Έζησε λιτά, εργάστηκε χωρίς ανάπαυση, αφιέρωσε τη ζωή του στη θεμελίωση ενός κράτους ελεύθερου, οργανωμένου, ανεξάρτητου.
Η δολοφονία του δεν ήταν μόνο πράξη Ελληνικού διχασμού ήταν και πράξη που εξυπηρέτησε γεωπολιτικά συμφέροντα.
27 Σεπτεμβρίου 1831
Ημέρα θλίψης και στοχασμού.
Ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, Ιωάννης Καποδίστριας, έπεσε θύμα συνωμοσιών και διχασμών, μα έμεινε αθάνατος στη μνήμη του Έθνους.
Ο πραγματικός Έλληνας που βρέθηκε αντιμέτωπος με τους Ελληναράδες.
Ύψωσε το ανάστημα του στους τοπικούς προεστούς που έβλεπαν το κράτος σαν λάφυρο, με τους φατριασμούς που προτιμούσαν την ιδιοτέλεια από το κοινό καλό, με εκείνους που έβαζαν το προσωπικό και το ξένο συμφέρον πάνω από την πατρίδα.
Μερικά θέματα που αξίζει να φωτίσουμε.
Η Μεγάλη Βρετανία, ήδη από τον 18ο και 19ο αιώνα, θεωρούσε την Ανατολική Μεσόγειο κομβικό σημείο στον δρόμο προς τις Ινδίες, την πολύτιμη αποικία του στέμματος.
Ο έλεγχος λιμανιών, νησιών και θαλάσσιων διαδρομών (π.χ. Ιόνιο, Κρήτη, Κύπρος, Σουέζ εξασφάλιζε τη ναυτική της υπεροχή.
Η Αγγλία φοβόταν ότι μια φιλορωσική Ελλάδα υπό τον Καποδίστρια θα έθετε σε κίνδυνο αυτή την κυριαρχία, αφού η Ρωσία αναζητούσε διέξοδο προς τη Μεσόγειο μέσω των Στενών.
Τι ήθελε η Γαλλία.
Να έχει πολιτική και στρατιωτική παρουσία στη Μεσόγειο.
Η εκστρατεία του στρατηγού Μαιζόν στην Πελοπόννησο (1828) είχε αφήσει έντονο γαλλικό αποτύπωμα να στηρίξει τις Ελληνικές φατρίες που αντιτίθεντο στον Καποδίστρια, επειδή τον θεωρούσαν άνθρωπο της Ρωσίας.
Να εξασφαλίσει πως η Ελλάδα δεν θα γινόταν ρωσικό προτεκτοράτο, αλλά θα κρατούσε ισορροπία με γαλλική επιρροή.
Να διεκδικήσει προνόμια για Γάλλους εμπόρους, στρατιωτικούς και μηχανικούς στα νέα Ελληνικά εδάφη.
Υ.Γ..Μη αρεστός
Η διπλωματική του δράση στην Ευρώπη πριν έρθει στην Ελλάδα πώς έβαλε το Ελληνικό ζήτημα στον χάρτη.
Η προσπάθειά του να χτίσει θεσμούς: δικαστήρια, σχολεία, διοίκηση από το μηδέν.
Η σύγκρουση με τις τοπικές ελίτ που έβλεπαν το κράτος σαν απειλή στα προνόμιά τους.
Η ανάμειξη των ξένων δυνάμεων που δεν ήθελαν μια ανεξάρτητη Ελλάδα, αλλά ένα βολικό προτεκτοράτο.
Το δίλημμα της εποχής.
Κράτος με κανόνες ή χώρα διαιρεμένη σε φατρίες και ξένες σφαίρες επιρροής;