Ο πρόεδρος της Κίνα, Σι Τζινπίνγκ, πραγματοποίησε την πρώτη του επίσκεψη στη Βόρεια Κορέα έπειτα από επτά χρόνια, σηματοδοτώντας μια νέα προσπάθεια του Πεκίνου να ενισχύσει την επιρροή του στην κορεατική χερσόνησο και να επαναφέρει την Πιονγκγιάνγκ πιο κοντά στη δική του γεωπολιτική τροχιά.
Στην Πιονγκγιάνγκ, ο Σι έγινε δεκτός με τιμές αρχηγού κράτους, στρατιωτικές παρελάσεις και επίσημες τελετές από τον ηγέτη της χώρας, Κιμ Γιονγκ Ουν. Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να ενισχύσουν τη συνεργασία τους σε τομείς όπως το εμπόριο, η γεωργία, οι κατασκευές, η τεχνολογία και ο στρατηγικός συντονισμός, ενώ υπογράμμισαν την ανάγκη προστασίας της εθνικής κυριαρχίας και της ασφάλειας των δύο χωρών.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι στις δημόσιες δηλώσεις και στα επίσημα ανακοινωθέντα δεν υπήρξε ουσιαστική αναφορά στο πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας. Αναλυτές εκτιμούν ότι το Πεκίνο αποφεύγει πλέον να πιέζει ανοικτά την Πιονγκγιάνγκ για αποπυρηνικοποίηση, δίνοντας προτεραιότητα στη διατήρηση της σταθερότητας και στην αποτροπή περαιτέρω απομάκρυνσης του καθεστώτος του Κιμ προς τη Μόσχα.
Η επίσκεψη πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία η Βόρεια Κορέα έχει ενισχύσει σημαντικά τις σχέσεις της με τη Ρωσία, τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Το Πεκίνο φαίνεται να επιδιώκει να υπενθυμίσει ότι παραμένει ο σημαντικότερος οικονομικός και πολιτικός εταίρος της Πιονγκγιάνγκ, παρά τη νέα ρωσοκορεατική προσέγγιση.
Παράλληλα, ο Σι επανέλαβε τη στήριξη της Κίνας προς τη βορειοκορεατική ηγεσία και μίλησε για κοινό αγώνα απέναντι σε αυτό που χαρακτήρισε «ηγεμονικές πρακτικές», μια έμμεση αναφορά στις Ηνωμένες Πολιτείες και στους συμμάχους τους στην περιοχή.
Υ.Γ.. Η επίσκεψη του Σι Τζινπίνγκ στην Πιονγκγιάνγκ δεν αφορά μόνο τις σχέσεις Κίνας Βόρειας Κορέας.
Αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού σχεδιασμού, μέσα στον οποίο συνυπάρχουν η συνεργασία και ο ανταγωνισμός μεταξύ Κίνας, Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών για την επιρροή στην Ασία και τη διαμόρφωση της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.
Κίνα και Ρωσία βαδίζουν σήμερα στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση απέναντι στην αμερικανική ισχύ, χωρίς όμως να παύουν να επιδιώκουν η καθεμία τη διατήρηση και ενίσχυση της δικής της ζώνης επιρροής. Η Βόρεια Κορέα αποτελεί ένα από τα σημεία όπου αυτά τα συμφέροντα συναντώνται, αλλά και δοκιμάζονται.
Η Ρωσία έχει ήδη προσεγγίσει τη Βόρεια Κορέα λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, αναζητώντας στρατιωτικό υλικό και πολιτική στήριξη. Η Κίνα, από την πλευρά της, δεν επιθυμεί να δει την Πιονγκγιάνγκ να μετατρέπεται σε αποκλειστικό στρατηγικό εταίρο της Μόσχας. Με την επίσκεψη Σι, το Πεκίνο υπενθυμίζει ότι παραμένει η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη και ο βασικός προστάτης του βορειοκορεατικού καθεστώτος.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η εικόνα μιας πιο συντονισμένης Κίνας, Ρωσίας και Βόρειας Κορέας δημιουργεί έναν πρόσθετο στρατηγικό πονοκέφαλο. Η Ουάσιγκτον βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με δύο μεγάλα μέτωπα — την Ουκρανία και τον Ινδο-Ειρηνικό — και η ενίσχυση των δεσμών μεταξύ αυτών των χωρών αυξάνει την πίεση στους αμερικανικούς σχεδιασμούς.
Για την Ευρωζώνη, οι συνέπειες μπορεί να μην είναι άμεσες, αλλά είναι ουσιαστικές. Όσο οι ΗΠΑ αναγκάζονται να μοιράζουν στρατιωτικούς, οικονομικούς και διπλωματικούς πόρους σε πολλαπλές κρίσεις, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η Ευρώπη να κληθεί να αναλάβει μεγαλύτερο βάρος για την άμυνα και την ασφάλειά της. Παράλληλα, οποιαδήποτε νέα ένταση στην Ασία θα μπορούσε να επηρεάσει τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού, το εμπόριο, τις τιμές της ενέργειας και τη βιομηχανική παραγωγή της Ευρώπης.
Στην πραγματικότητα, η Πιονγκγιάνγκ μετατρέπεται ξανά σε πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Και όσο η Κίνα, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες συγκρούονται για την παγκόσμια επιρροή, η Ευρώπη κινδυνεύει να βρεθεί για ακόμη μία φορά αντιμέτωπη με τις οικονομικές συνέπειες μιας κρίσης που εξελίσσεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά της.
Η τελική εικόνα.
Όταν οι μεγάλες δυνάμεις αρχίζουν να μετρούν συμμάχους, συνήθως προετοιμάζονται για μεγαλύτερες αναμετρήσεις στο μέλλον.