Άλλος ένας 17χρονος νεκρός.
Όχι από ασθένεια. Όχι από ατύχημα.
Αλλά από βία.
Και αυτό δεν είναι απλώς ένα έγκλημα.
Είναι το αποτύπωμα μιας εποχής.
Μιας εποχής όπου μια ολόκληρη γενιά μεγάλωσε μέσα στην αβεβαιότητα, την αποδόμηση και την απώλεια εμπιστοσύνης σε οτιδήποτε υποτίθεται ότι την προστάτευε.
Αυτό το παιδί δεν έπεσε μόνο από το μαχαίρι.
Έπεσε από το βάρος μιας πραγματικότητας που διαμορφώθηκε χρόνια πριν.
Η πολιτική κατρακύλα δεν είναι αφηρημένη έννοια έχει συνέπειες
Τα τελευταία χρόνια, η πολιτική δεν παρήγαγε ασφάλεια.
Παρήγαγε ανασφάλεια.
Δεν παρήγαγε προοπτική.
Παρήγαγε αβεβαιότητα.
Δεν παρήγαγε εμπιστοσύνη.
Παρήγαγε αποξένωση.
Μια γενιά μεγάλωσε βλέποντας:
• Θεσμούς να απαξιώνονται
• Σκάνδαλα να επαναλαμβάνονται
• Υποσχέσεις να διαψεύδονται
• Το μέλλον να μετατρέπεται σε κάτι ασαφές και απρόσιτο
Όταν το κράτος χάνει την αξιοπιστία του, δεν καταρρέει μόνο πολιτικά.
Καταρρέει κοινωνικά. Και πρώτοι το βιώνουν οι νέοι.
Η λιτότητα δεν ήταν μόνο οικονομική, ήταν υπαρξιακή
Δεν αφαιρέθηκαν μόνο πόροι.
Αφαιρέθηκε σταδιακά η αίσθηση σταθερότητας.
Οι νέοι μεγάλωσαν σε μια χώρα όπου:
• Η εργασία δεν είναι εγγύηση αξιοπρέπειας
• Το μέλλον δεν είναι βεβαιότητα αλλά πιθανότητα
• Η εμπιστοσύνη στο σύστημα έχει διαβρωθεί
Η λιτότητα δεν χτύπησε μόνο τα εισοδήματα.
Χτύπησε την ψυχολογία.
Χτύπησε την ασφάλεια.
Χτύπησε την ίδια την πίστη στο αύριο.
Μια γενιά χωρίς ορίζοντα γίνεται μια γενιά σε κίνδυνο
Όταν ένας νέος δεν βλέπει μέλλον, αποσυνδέεται.
Από τους θεσμούς.
Από την κοινωνία.
Από την ίδια την αξία της ζωής.
Η βία δεν εμφανίζεται στο κενό.
Εμφανίζεται εκεί όπου το νόημα έχει χαθεί.
Όπου το κράτος μοιάζει μακρινό.
Όπου οι θεσμοί μοιάζουν αδύναμοι.
Όπου το αύριο μοιάζει απρόσιτο. Και τότε, η ζωή χάνει το βάρος της.
Η πραγματική χρεοκοπία δεν είναι οικονομική, είναι κοινωνική
Η χώρα δεν μετρά μόνο οικονομικές απώλειες.
Μετρά απώλειες εμπιστοσύνης.
Απώλειες σταθερότητας.
Απώλειες ζωών.
Μια κοινωνία που δεν μπορεί να προστατεύσει τους νέους της βρίσκεται σε βαθύτερη κρίση από οποιονδήποτε οικονομικό δείκτη.
Γιατί το πραγματικό μέτρο μιας χώρας δεν είναι οι αριθμοί της. Είναι τα παιδιά της.
Υ.Σ:…Μια χαμένη γενιά δεν εμφανίζεται ξαφνικά διαμορφώνεται σταδιακά
Χτίζεται:
• Μέσα στην αβεβαιότητα
• Μέσα στην απογοήτευση
• Μέσα στην αίσθηση ότι κανείς δεν εγγυάται το αύριο
Και κάθε φορά που ένας 17χρονος πεθαίνει, η αλήθεια γίνεται πιο καθαρή:
Δεν πρόκειται μόνο για μια ανθρώπινη τραγωδία.
Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας μακράς πολιτικής, κοινωνικής και θεσμικής φθοράς.
Μιας φθοράς που δεν καταγράφεται σε στατιστικές. Αλλά σε χαμένες ζωές.